شخصی کفشش را برای تعمیر نزد کفاش می‌برد. کفاش نگاهی به کفش می‌اندازد و می‌گوید: این کفش سه کوک می‌خواهد و اجرت هر کوک یک دینار می‌شود که در مجموع خرج کفش می‌شود سه دینار. مشتری قبول می‌کند، پول را می‌دهد و می‌رود تا ساعتی دیگر برگردد و کفش تعمیرشده را تحویل بگیرد.

کفاش دست به کار می‌شود. کوک اول، کوک دوم و در نهایت کوک سوم و تمام! اما با نگاه عمیق درمی‌یابد که اگرچه کار تمام است، ولی یک اگر کوک دیگر بزند،عمر کفش بیشتر خواهد شد. از یک‌سو قرار مالی را گذاشته و نمی‌شود طلب اضافه کند، و از سوی دیگر دودل است که کوک چهارم را بزند یا نزد. او میان نفع و اخلاق و میان دل و قاعده مانده است. یک دو راهی ساده که هیچ‌کدام خلاف عقل نیست. اگر کوک چهارم را نزند، هیچ خلافی نکرده؛ اما اگر بزند، به انسانیت تعظیم کرده است! اگر کوک چهارم را نزند، روی خط توافق و قانون جلو رفته، اما اگر بزند، صدای لبیک او آسمان اخلاق را پر خواهد کرد.